BEDİÜZZAMAN HAZRETLERİNİN LAİKLİK HAKKINDAKİ BEYANLARI

“Eğer faraza, lâik cumhuriyetin mahiyetini bilmeyen bir dinsiz dese: “Senin risalelerin, kuvvetli bir dînî cereyan veriyor, lâdinî (laik) cumhuriyetin prensiplerine muaraza ediyor.”

Elcevap: Hükümetin lâik cumhuriyeti dini dünyadan ayırmak demek olduğunu biliyoruz. Yoksa hiçbir hatıra gelmeyen, dini reddetmek ve bütün bütün dinsiz olmak demek olduğunu, gayet ahmak bir dinsiz kabul eder. Evet, dünyada hiçbir millet dinsiz olarak yaşamadığı gibi; Türk milleti misillü bütün asırlarda mümtaz olarak, bütün aktar-ı cihanda (dünyanın her tarafında), nerede Türk varsa Müslüman’dır. Sâir anâsır-ı İslâmiyenin (diğer İslâm milletlerinin) küçük de olsa yine bir kısmı, İslâmiyet haricindedir. Böyle pek ciddi ve hakiki dindar ve bin sene kadar hak dininin kahraman ordusu olarak zemin yüzünde, mefahir-i milliyesini (millî övünç vesileleri) milyonlar menâbi-i diniye (dinî kaynaklar) ile çakan ve kılıçlarının uçlarıyla yazan bu mübarek milleti, “Dini reddeder veya dinsiz olur” diye itham eden yalancı dinsizler ve milliyetsizler, öyle bir cinayet işliyorlar ki, cehennemin esfel-i safilîn tabakasında ceza görmeye müstahak olurlar. Hâlbuki Risale-i Nur, hayat-ı ictimaiyenin kanunlarını da ihata eden dinin geniş dairesinden bahsetmez. Belki asıl mevzuu ve hedefi; dinin en has ve en yüksek kısmı olan imanın erkân-ı azîmesinden (büyük esaslarından) bahseder.

Hem ekseriyetle muhatabım, evvel kendi nefsim, sonra Avrupa feylesoflarıdır. Böyle mesail-i kudsiyeden (kutsal meselelerden), doğru olmak şartıyla, zarar tevehhüm eden (kuruntuya kapılan), yalnız şeytanlar olabilir tasavvurundayım.”[1]

[1]. Osmanlıca Tevâfuklu 27. Lem’a- Eskişehir Müdafaanamesi, s. 33